Nanercz

Anacardium occidentale

Nanercz jest wiecznie zielonym drzewem tropikalnym należącym do tej samej rodziny nanerczowatych co mango lub sumak jadowity. Nanercz jest drzewem pochodzącym z Brazylii i rośnie w tropikalnych regionach całego świata. Nanercz osiąga wysokość 10 metrów, liście jego są owalnego kształtu, skórzaste w dotyku. Drzewo to produkuje drobne, żółte w różowe paski kwiaty na długich łodygach. „Owoc” drzewa nanerczowego to aktualnie pogrubiona, nabrzmiała łodyga – zwana jabłkiem nanerczowym. Prawdziwy owoc jest poniżej pogrubionej części łodygi i zawiera czerwony lub żółty miąższ otaczający orzech nerkowca. To właśnie orzech wydobyty ze swojej kory jest głównie używany jako pokarm. Drzewa są uprawiane dla ich cennego oleju oraz żywic. Owoce drzewa nanerczowego należą do najbardziej smacznych owoców występujących na świecie i nazywane są orzechami indyjskimi. Tłuszcz uzyskiwany z nasion drzewa nanerczowgo jest używany przez ludność brazylijską na wioskach do malowania na płótnie. Kora tego pożytecznego drzewa znalazła zastosowanie w garbowaniu skór. Ciemny olejek, który znajduje się w łupinie owocu drzewa nanerczowego posiada właściwości parzące, co znalazło zastosowanie przy produkcji lakierów, farb oraz kleju. Właściwości parzące olejku są również wykorzystywane do sporządzania preparatów antyseptycznych i środków do dezynfekcji. Parzący olejek z drzewa nanerczowego jest również wykorzystywany do produkcji barwników, kitów wodoszczelnych czy insektycydów. Olejek z drzewa nanerczowego służy do usuwania brodawek.

SUROWCE LECZNICZE

Kora, „owoce”, orzechy, żywice.

ZASTOSOWANIE

Drzewo nanerczowe jest używane w medycynie plemiennej w Ameryce Południowej jako środek antykoncepcyjny, lekarstwo na ukąszenia węży oraz jako terapia lecznicza w przypadku pasożytów i zapalenia pochwy.
Drzewo nanerczowe znane jest w leczeniu cukrzycy oraz w leczeniu infestacji pasożytami.
Cukrzyca - Testy laboratoryjne sugerują, że drzewo to posiada właściwości obniżania poziomów cukru we krwi poprzez hamowanie akcji enzymu znanego jako tyrozynaza. Kiedy tyrozynaza jest blokowana, receptor ulokowany na ściankach jelit staje się bardziej podatny na insulinę. Insulina „powiadamia” komórki, aby pochlaniały więcej amino-kwasów, takich jak: leucyna, fenyloalanina, tyrozyna oraz walina. Im większa koncentracja tych amino-kwasow w organiźmie, tym nasze ciało mniej cierpi z powodu rozkładu białka oraz wyniszczenia spowodowanego przez niekontrolowaną cukrzycę. To chroni przed uszkodzeniem nerek. Podczas gdy badania przeprowadzone na zwierzętach pokazują, że drzewo nanerczowe posiada bardzo słabe działanie przeciwcukrzycowe, zioło to jest pożyteczne ponieważ nie niesie ze sobą żadnego ryzyka toksycznego zniczczenia komórek DNA.
Zakażenie pasożytnicze – w brazylijskim regione Barna, 65% przypadków zachorowań na leiszmaniozę (wrzodziejąca choroba skóry) jest skutecznie leczona przy pomocy drzewa nanerczowego. Wyciągi z drzewa nanerczowego są w 90% skuteczne przeciw pasożytom, które powodują schistosomatozę.

SKŁADNIKI

Jabłko nanerczowe zawiera witaminy z grupy B (trzykrotnie więcej witaminy B2 niż pomarańcza), karoteny. Orzechy nanerczowe, czyli jadalne nasiona otrzymuje się po wyprażeniu owoców. Orzechy są bogate w tłuszcze (45%), cukry (około 13%) oraz w białko (około 17%). Drzewo nanerczowe posiada soczysty miąższ i kwaskowo-słodkawy smak. Oprócz wyżej wymienionych składników drzewo nanerczowe zawiera również dużą ilość pektyn oraz jest bogate w witaminę C.

SKUTKI UBOCZNE I OSTRZEŻENIA

Dostępna jest nalewka z drzewa nanerczowego. Kiedy używa się drzewa nanerczowego na cukrzycę, wymagana jest cierpliwość. Obniżenie poziomu cukrów może nie być obserwowane przez około 3 do 4 tygodni. Jakkolwiek, cukier we krwi powinien być mierzony co najmniej raz dziennie, aby się upewnić, że kombinacja nalewki z drzewa nanerczowego i przepisanej insuliny lub innych lekarstw nie obniża poziomu cukrów nadmiernie. Olejek zawarty w skorupie orzecha może powodować podrażnienia skóry, jeśli nie jest najpierw podgrzany w celu uczynienia go mniej żrącym, gryzącym. Nigdy nie wolno jeść surowych orzechów. Orzechy stają się bezpieczne do jedzenia po uprzednim upieczeniu ich w skorupach.

Powrót do góry